Tomik poezji wydany w 2011 r. Trzy puste wiersze: "Śmierć" Że się przepisze na drugą stronę światła, na których stoją kierowcy śmieciarek i bez tego ślepi? Że się obróci nominał w kruszec? Nie wiem. Mój narrator dokonał samospalenia. Nagi, złuszczony, leży pode mną jak swój cień, a ja znowu
„To sytuacyjne wiersze, które mogą dać czytelnikowi dużo dobrej energii. Wiersze z uśmiechem, mimo życiowego mroku tu i ówdzie. Z cytatami z rozmów, wywiadów, spotkań. Wiersze, które są – jak mówi sama autorka – podręczną apteczką.” Mariusz Grzebalski
*** rozgnieść ziarna pszenicy. wróżyć przyszłość. dzisiaj ziemia była rozgrzana i bałam się, że spłoną lasy. patrzeć na ogień za miastem. czekać końca dnia. modlimy się o deszcz i parzymy rutę. to mogłoby nas zmienić, mówię. to miejsce mogłoby być nasze. jeżeli ziemia przykryje ostatniego
Szczepan Kopyt ma do przekazania komunikat, który niegdyś Michel Foucault, na użytek opisu działalności Georgesa Bataille’a, określił mianem „afirmacji, która niczego nie afirmuje”. Kopyt archiwizuje to, co zostało po grabieżach dokonanych przez strukturalizm i post-strukturalizm. Przerzuca
Jerzy Jarniewicz o książce Adama Poprawy: „Walce wolne, walce szybkie Adama Poprawy to zapis przygód współczesnej polszczyzny, a zwłaszcza żywej mowy, nierzadko chromej i niedorzecznej, oraz naznaczonej powagą oficjalności, choć równie kuriozalnej, mowy urzędowej. W tytułowych walcach, tańczonych,
Słuchaliśmy muzyki, piliśmy piwo, wszystko było świetnie, gdy nagle: – Zróbmy teraz twój wieczór autorski, w tym pokoju. Mam twoje książki, jest piwo – jak na prawdziwym spotkaniu autorskim, jest doskonała widownia, czyli ja. – Tato, nie, proszę, nie mam na to ochoty. – Wykończę cię psychicznie,
"W tle i cieniu sztuk zmysłowych istnieje sztuka języka, gdzie wszystkie symbole i pojęcia oddają się aktywnej grze przemian. Poezja Tadeusza Pióry pozwala nam wkroczyć w tę prze-strzeń z pełną świadomością, a jednocześnie z pożądanym zawrotem głowy. Nadzieja w zmienności form, jeśli za towarzysza
Nowy tom Szczepana Kopyta można czytać jako transmisję z antropocenu. Podczas gdy późny kapitalizm trzeszczy w szwach, „nic nie zwiastuje że wszystko zwiastuje koniec”. Nie zawiodą się więc ci, którzy twórczość Kopyta zaliczają do nurtu poezji zaangażowanej. Nie zawiodą się jednak również ci,
„»Centrum ma swój beat«, a Tomasz Bąk słyszy go wyraźnie, nasyca przester, zapętla i puszcza słowa w obieg. Jeśli przy okazji dzieli się wątpliwościami, to bez wątpienia mówi w sposób zrozumiały. To tylko pozornie łatwe zadanie w liryce: przejść od słuchu, który nie popuszcza fałszywym nutkom
